Sint Pancras ligt het verst naar het noorden van alle plaatsen waar wij hebben gewerkt, tegen Alkmaar en Heerhugowaard aan gegroeid.
Het dorp is ontstaan als lintbebouwing op een oude, hoger gelegen zandrug in het lage land eromheen, en die oude linten liggen er nog. Daaraan vast zijn in de tweede helft van de vorige eeuw woonwijken gebouwd: overwegend grondgebonden woningen met een betonnen balkon of luifel aan de achtergevel, afgewisseld met kleinere appartementengebouwen van een paar bouwlagen. Het gaat er dus zelden om een enkel groot complex, maar vaak om veel vergelijkbare elementen van dezelfde leeftijd, die ook rond dezelfde tijd aan onderhoud toe zijn.
Rondom het lint ligt drooggemaakt land dat onder zeeniveau ligt, met een waterpeil dat kunstmatig op hoogte wordt gehouden. Kruipruimtes en garages staan er nat, en de bodem is zettingsgevoelig: zakt hij onder een terras, een oprit of een aanbouw ongelijk weg, dan verschijnt de schade als een scheur die telkens terugkomt. Bij zulke schade kijken we eerst of de scheur nog beweegt, want een bewegende naad die je star dichtzet, scheurt binnen een seizoen op dezelfde plek open.
Het is dezelfde rit als naar Alkmaar, over de A4 en daarna de A9, met het laatste stuk over de doorgaande weg richting Heerhugowaard.